Avonturen

Wat is het nou? Is Guus een mannetje of een vrouwtje? Ik ben gelukkig maar een poezenleek dus ik weet nergens van. Toen we Guus net gevonden hadden konden we het niet zien. Maar 's middags na het badje zag ik tepels. Dus een vrouwtje, was de conclusie. Dat was logisch nagedacht, ook volgens de, overigens zeer vriendelijke, dame van de dierenbescherming. Dus werd Guus Guusje. En dat bleef ze tot afgelopen maandag. Toen moest ze naar de dierenarts voor haar eerste prikken. Het concultatiebureau-gevoel kwam weer helemaal terug. Eerst werd ze helemaal bekeken. "O, het is een katertje." zei de dierenarts. Pardon??? Kater??? Maar ze heeft toch tepels??? Dat hebben ze dus allemaal, volgens de arts. Oke, dan een kater. Dat is in ieder geval een goedkope geslachtsverandering. En we hoeven nooit bang dat ze (sorry, hij) met nageslacht thuiskomt.

Nadat Guus z'n prik gehad had (de eerste prikte ze dwars door zijn velletje heen, zo mijn pink in...) mocht hij weer mee naar huis. Nog even een pilletje voor het ontwormen en klaar was Kees. Gelukkig helemaal kerngezond. En Guus is er echt een van ons. Net als de kinderen; groeien als kool. Hij is nu al 1,4 kilo!

Groetjes, Wendy

PS: wel lastig hoor, zo'n geslachtsverandering. Ben je er net aan gewend om het over haar en zij te hebben, wordt het opeens hij en hem. Ik heb al voorgesteld om hem Konijn te noemen. Weten we zeker dat we fout zitten,

Je bent poes, jong, en je slaapt. Dat is Guusje ten voeten uit. Het grootste gedeelte van de dag brengt ze met haar oogjes dicht door. Op de meest ingewikkelde manieren ligt ze heerlijk te snurken.

Zo ligt ze het liefst. Op haar rug, pootjes omhoog. Dood vogeltje noemen wij het. Maar dit ligt nog simpel. Het kan ingewikkelder.

Dit is 2 minuten later. Guusje heeft het gepresteerd om haar bovenlichaam een halve (!) slag te draaien. Dus op haar billen en vanaf haar middel op haar zij/buik. Ik heb niet geprobeerd om het na te doen... Ik kreeg al kramp toen ik naar haar keek.

Maar vanavond heeft ze een nieuw hoofdstuk aan het slapen toegevoegd. De slaapplaatsen. Zo trof ik haar daarnet aan.

Wat die buizen zijn??? Die zijn van Snuffeltjes hok! Daar was ze bovenop gekropen en ze lag heerlijk te slapen.
Dit is trouwens wel een heel link plekje... Want als Snuf de lengte krijgt, heeft Guus toch mooi een paar tanden in haar pootjes staan! En de ervaring leert Guusje nu al dat ze dat niet leuk vindt...

Gezien het tijdstip houd ik het kort. Nog even het laatste nieuws over Guusje. Maar een goede verstaander heeft maar een half woord nodig, zeggen ze. Dus daarom: we hebben een krabpaal gekocht...

Groetjes, Wendy

Met hele grote regelmaat vind ik briefjes van Myrthe. Op mijn kussen, eronder, op het nachtkastje, op tafel of ze komt ze gewoon brengen. Ze vindt het heerlijk om iemand te verrassen met een zelfgemaakt briefje. Nu draai ik de rollen even om en schrijf er eentje voor haar.

Lief meiske!

Wat zijn we trots op jou. Je hebt heel lang moeten oefenen en vandaag is het je eindelijk gelukt. Je hebt je B-diploma gehaald!!! Vol trots stonden papa, Marc, Menno en ik naar je te kijken op de kant. Wat ben je voorruit gegaan! Zelfs het gat, waar je zo lang moeite mee had, ging je goed af. Je plonste het water in alsof je al jaren niet anders deed en met het grootste gemak van de wereld trok je je baantjes.
Lieve Mimi, je hebt het verdiend. Je hebt er zo lang voor moeten lessen. 6 Maanden ben je er mee bezig geweest. Elke 2 maanden vertrokken er kinderen uit je groep en de vorige keer zelfs heel je groep. Je juffrouw vond het verschrikkelijk. Maar het kon echt niet. Alles ging goed behalve het gat. Het was te ver weg. En hoe vaak je ook oefende en hoe je ook je best deed, het was steeds net niet.
Zelf bleef je er rustig onder. Geen enkele klacht kwam over je lippen en enthousiast ging je week in, week uit weer richting zwembad. Je genoot van die uurtjes in het water. Tot op een dag de juf helemaal uitzinnig naar opa en oma Vriend toe kwam. Het was je gelukt!!! In één keer door het gat. De juf dacht dat het toeval was maar ook de tweede keer lukte het. En sindsdien had je het licht gezien. Elke keer ging het beter en beter. Een week of twee geleden was je er 5 keer achter elkaar doorheen gezwommen en toen had de juf het gat weggehaald. Anders was je nu nog bezig! Je enthousiasme was enorm.

En vandaag is al die inzet en moeite beloond met het felbegeerde papiertje. Vol trots stond je vanmiddag te zwaaien met je B-diploma. Ook kregen jullie een mooie pet met de B erop en ook nog een felbegeerde sticker voor op de poster. Nog 2, zei je meteen. En dat klopt. Want je bent niet meer te stoppen. Je wil nu ook nog voor je C gaan. Wij vinden het goed. Maar volgend jaar ga je eerst schoolzwemmen en gaat Menno de eerste twee diploma's halen. En dan... Dan gaan jullie tegelijk voor C! Je vindt het geweldig en wij jou ook.

Meid, we zijn trots op je. Op je doorzettingsvermogen, je energie, op hoe fantiek je bent en vooral op je enthousiasme!
Ik hou van je.

Dikke kus, mama.

Binnen!

Het diploma.

Myrthe met DE pet.

De medaille.

Een lang verhaal in het kort. Dit hummeltje is Guus Geluk. Ze is 'aan komen lopen' zoals dat in het net heet. Feitelijk zat ze al uren in de zon op een uitbouw waar ze niet af durfde. Annemieke zag en hoorde haar zitten en vroeg mij wat we het beste konden doen. De eerste optie was de dierenambulance bellen maar voordat we zover waren nam poezekind zelf het heft in handen.
Met de moed der wanhoop (alles beter dan de volle zon, moet ze gedacht hebben) sprong ze toch maar van de uitbouw af. SPLASH klonk het. Hoezo, een poes komt altijd op zijn pootjes terecht??? Klagend mauwend kwam ze onder de schutting uit. Maar wat moet je dan? Toch maar de dierenambulance bellen want zo'n klein poesje hoort nog niet alleen in de buitenwereld, vonden wij. Omdat Annemieke een hond heeft van het formaat HOND heb ik het beestje maar meegenomen.
Eerst gekeken of alles nog heel was en toen de dierenambulance gebeld. Tuurlijk wilde ze de poes komen halen. Toen heb ik DE fout gemaakt; ik vroeg wat ze met de poes gingen doen. Dierenasiel, was het antwoord. En ja hoor, alle remmen werden aangehaald. Dit smurfje in het dierenasiel??? No way! Die kan nooit van ver komen, filosofeerden wij, dus als ze zolang hier mocht blijven en wij het baasje proberen te zoeken???
En natuurlijk is dat geen probleem voor de dierenambulance. Die zullen ook gedacht hebben; geen ritje, geen kosten en het beestje onder dak. Kent u de tekst "Die zien we nooit meer TERUG!"??? Ik hoorde het de vrouw aan de andere kant van de lijn ook denken...

Heel verstandelijk hebben we het proberen te redeneren. Het is maar voor maximaal 2 weken, want wat moeten wij met een poes? Oke, ze is nog erg klein, waarschijnlijk nog geen 12 weken oud, maar we hebben een hamster en een (ook al aan komen waaien) parkiet. Dat gaat nooit samen, toch? Dus het beest krijgt ook geen naam. Tuurlijk heb ik eten voor deze smurf gehaald en zoveel mogelijk informatie om dit beestje de komende 14 dagen te verzorgen. Maar verder niet. Ik hoor het me nog denken. Gisteren is Marc door de wijk gelopen met een foto van de poes en heeft overal in de buurt aangebeld. Maar niemand schijnt zo'n beestje te missen.

Om het verhaal echt kort te houden, het beest heeft nu de naam Guus Geluk (omdat ze heelhuids van het dak af is gekomen) en heeft een semi-permanente plaats in ons huis. Tuurlijk hoop ik dat we haar baasje nog vinden, want een poes hoort bij de rechtmatige eigenaar. Volgens de dierenbescherming ben ik dat over 14 dagen, maar het moet toch lukken om ze terug te brengen???

Mijn broer Werner had aan 1 woord genoeg om mijn hoop de bodem in te slaan, Trouwens, hij gebruikt hetzelfde woord als ik zeg dat ze dan over 14 dagen alsnog naar het asiel moet. Welk woord dat is??? KANSLOOS!

Groetjes, Wendy

PS 1. Guus werd na een bad omgedoopt in Guusje. Dat had niks met het badje te maken, maar wel met het feit dat we toen zeker ontdekten dat ze een vrouwtje was.

PS 2. Nee, er is nog geen krabpaal in huis. Maar of we dat zo houden???

PS 3. Annemieke bedankt! Ook voor het lenen van je spullen!

Yes, het is gelukt. Of eigenlijk, het is Marc gelukt. Vandaag heeft hij gehoord dat hij is toegelaten op het TTO (TweeTalig Onderwijs). Ruim 2 weken geleden heeft hij de NIO-toets gemaakt op het Farel en die moest de doorslag geven of hij wel of niet toegelaten zou worden. De toets was verplicht omdat hij geen volwaardig VWO advies had gekregen maar een HAVO/VWO-advies. Ook niet slecht natuurlijk maar wel lastiger om naar het TTO te gaan. Dus de toets gemaakt. Gelukkig was hij niet alleen. Er waren in zijn klas nog 3 kinderen die graag naar het TTO wilden en allemaal hebben ze de toets moeten maken. Een hele woensdagochtend zijn ze er mee bezig geweest. En toen begon het grote wachten. Onze stress-kippen hadden wel heel geconcentreerd de toets gemaakt maar over wat er daarna zou gebeuren hebben ze niet veel gehoord. Vier kinderen, vier meningen. En van andere kinderen uit de buurt die de toets ook gemaakt hadden hoorden we nog meer variaties op de vraag: "Wanneer en hoe hoor je de uitslag???" Een ding was duidelijk. Voor eind april zou er 'iets' gebeuren. Maar of je werd gebeld ("Daar heb ik ze iets over horen zeggen, maar wat was het ook al weer?") of dat je een brief zou krijgen ("Ja, er was wel iets met een brief. Geloof ik.")... Goed voor de stress, die pubers. Oja, en er was ook nog iets binnen 2 weken. Maar wat dat nou was??? En het kan zijn dat het zo is dat je gebeld zou kunnen worden als je het niet gehaald hebt. Kan het vager??? Wij als ouders werden er uiteindelijk niet wijzer van. Het enige dat duidelijk werd was dat er een brief zou komen. Goed of fout, dat zien we dan wel weer. En die termijn van veertien dagen kwam ook steeds weer terug. Dus 'wij' als ouders trokken de conclusie dat er na veertien dagen een brief zou komen waar in zou staan of ze het wel of niet gehaald hadden. Dus vanaf maandag was er bijna continu-dienst bij de brievenbus. Maar natuurlijk geen brief.
Een moeder kon het niet langer aanzien en zag de vakantie al snel dichterbij komen. En toen zij vanochtend weer geen brief in de bus had, is ze gaan bellen. Hoe zit het nou??? Is het al bekend??? Na het eerste gejuich dat haar dochter Lara was toegelaten heeft ze ook de stoute schoenen aan getrokken en het gevraagd van de jongens... "Welke namen zei U? Nee, ja, ja, oke... Nee, nee, die namen ken ik niet en dat is goed. Dan zijn ze er ook door!" Na nog eens gevraagd te hebben of ze het zeker weet kwam er weer een juichkreet. En meteen de telefoon gepakt om de andere moeders te bellen. Samen hebben we echt gejankt van opluchting! En wat een feest. Als het goed is komen Marc, Yerroll, Lara en Egem volgend jaar weer bij elkaar in de klas. Maar dan als brugsmurf TTO op het Farel-College.

Maar tot die tijd zet ik de klok op halve kracht. Dan kan moeders er nog even aan wennen dat haar oudste opeens groot geworden is. Want behalve dat ik echt barst van de trots is dat besef er ook. Marc is het laatste jaar opeens groot geworden. Erg groot!

Zaterdag: vandaag ook de brief gehad, dus nu is het helemaal officieel!

Vandaag precies 2 weken geleden waren we bij je om je verjaardag te vieren. 92 Werd je. Een hele leeftijd. Zelf vond je het allemaal wel prima. Het hoefde niet meer zo.

Het afgelopen half jaar was voor jou heel moeilijk. In oktober brak je een heup en moest je naar het ziekenhuis om geopereerd te worden. En zo ging je opeens van helemaal zelfstandig wonen naar de verzorging. Je wilde het nooit maar gedwongen door de situatie moest je nu wel. Maar daar had je dan toch wel vrede mee. De narcose had je geen goed gedaan. Je was al aan het dementeren, wat je zelf echt verschrikkelijk vond, maar door de narcose ging dit nog eens een stap harder.

In december had je weer pech. Vlak voordat je een eigen huisje kreeg in de verzorging brak je je andere heup. Weer ziekenhuis, weer opereren, weer narcose en dus weer meer achteruitgang. Het was al snel duidelijk dat je niet meer naar je huisje terug mocht. Je was erg in de war. Gelukkig werd er snel een plekje voor je gevonden in Smeetsland. Eerst vond je het niks; je was erg opstandig en wilde weg. Maar opeens had je het toch goed naar je zin. Toen Eric een tijdje geleden bij je kwam zat je heerlijk spelletjes te doen. Jullie hadden een hoop lol. Twee weken geleden waren we bij je om je verjaardag te vieren. Als een koningin zat je in je stoel. Gebakje erbij en maar kletsen met Marc en Menno. Je genoot er echt van.

En nu opeens is het afgelopen. Zaterdagavond werd je niet lekker. Zondag kreeg je pijnstillers en maandagavond ben je overleden. Heel rustig ben je van ons weggegaan. Precies zoals je wilde.
Het is goed zo.

Dag lieve oma!

Vanochtend belde pap. "Went het een beetje, die stilte?" vroeg hij. Beetje vreemde vraag op het eerste oog, want het is de eerste dag van de vakantie en iedereen is dus thuis. Maar Myrthe niet. Die is aan het logeren

bij ome Werner en tante Petra.

De hele week heeft ze zich erop verheugd.
De hele week was ze druk en super-onhandig.
De hele week liep ze te stuiteren

door het huis.
De hele week had ze er dus enorme zin in.

En gisteren kwam dan eindelijk tante Petra om haar op te halen. De koffers (ja, niks vrouwelijks is haar vreemd!) stonden klaar, inclusief haar favoriete verkleedjurk. Tante Petra mocht nog even snel een kopje koffie drinken maar daarna moesten ze toch vooral maar naar ome Werner toe. Op naar Amersfoort

!
We hebben ze uitgezwaaid tot we de auto niet meer konden zien. Voor mensen die de situatie niet kennen; dat is maximaal 100 meter... maar toch. En weg was de wervelwind.
Stilte.
Menno was met een vriendje naar de dierentuin, Marc ging naar buiten en daar zaten wij dan, met ons goede gedrag.
Stilte.
Heel veel stilte

.

En nu is het maandag. Ze is 'al' 24 uur weg. De jongens spelen buiten dus het is rustig in huis. Nee, het is niet rustig in huis. Het is STIL in huis. Ik mis mijn wervelwind! Ik mis haar gestuiter, haar drukte, haar geklets, haar lieve briefjes die ze overal voor me neerlegd, haar omkleedsessies, haar onhandigheid, haar kusjes, haar kroelen, haar ondeugd, alle verhalen die ze de hele dag verteld, haar fantasiespelletjes en bovenal haar make-up-sessies!

Dus pap, het antwoord op je vraag is NEE! Deze stilte went nooit!
Mijn bijna 7-jarige dochter is voor het eerst bij iemand anders aan het logeren dan bij opa en oma. En ik heb de kriebels. Het afgelopen uur heb ik elke 5 minuten op de klok gekeken hoe laat het is. Ik mis haar heel erg. Zo erg dat ik geloof dat ik voor het eerst in mijn leven last heb van HEIMWEE!

Gelukkig nog maar 2 nachtjes, dan is ze er weer

!

PS: en dit plak je dan op je kamerdeur:

Nou, het wonder is geschiet. We hebben een middelbare school voor Marc gevonden. Dat wil zeggen dat Marc weet wat hij wil en dat wij het er mee eens zijn. Maar wat een getob gaat eraan vooraf. Het feest begint bij 'Het eerste advies'. Het moment dat de meester voor de eerste keer aangeeft wat voor opleiding Marc aan kan. Het advies was havo/vwo, MAAR (jahoor, een maar) het wordt waarschijnlijk een volledig vwo-advies. Mooi. Heel mooi. Marc heeft het de afgelopen 7 1/2 jaar altijd goed gedaan en daar is het advies ook naar. Niks ingewikkeld, zou je zeggen. Maar dan wordt het januari. De maand van de informatie-avonden, meer informatie-avonden en veel open dagen. De avonden waren grotendeels doordeweeks, 's avonds (hallo mam, daar bel ik je weer. Kan je weer oppassen. Ja, weeeeeeer een info-avond! Nee we zijn er nu bijna, nog maar 2) en de open dagen op zaterdag (ma, mag ik deze twee even bij jou stallen?? Met 3 kinderen op pad is geen succes!).
Wat een geluk dat mijn ouders en schoonouders in de buurt wonen. Alles voor het goede doel, maar het kan ook teveel zijn.
Maar afijn, Uiteindelijk hebben we 4 informatie-avonden op diverse middelbare scholen overleefd, 1 avond op onze eigen school en gelukkig 'maar' 2 open dagen.
De avonden varieerden van heel nuttig tot geheel nutteloos. Ook de open dagen hadden hetzelfde karakter. Waardoor we eigenlijk aan het eind van de rit nog niet wisten hoe en wat.
Voor dit verhaal beperk ik me tot de 2 scholen waarvan we de open dagen hebben bezocht, omdat een derde school al eerder was afgevallen omdat Marc dat niks vond.
De school waar de avond goed was, was de open dag een chaos. Na 45 minuten hadden we alle vakken gezien die pas in het 2e en 3e jaar aan bod zouden komen. Maar gelukkig, die waren op en onze gids (een 1e jaars die dus ook niets kon vertellen over wat we hadden gezien) loodste ons het volgende lokaal in. Wij blij, want nu kwamen we bij de vakken die wel van toepassing zouden zijn. Dachten we. We stranden in het lokaal Filosofie. En de leraar begon meteen enthousiast te vertellen aan Marc. Dit is zo'n leuk vak! Helaas is het een keuze vak en dan krijg je het in het 4e jaar! Pfffff, ik zag Marc denken... Over 4 jaar 50% kans dat ik dit ga doen. Waar gaat dit over??? Dat konden wij ondertussen ook niet meer vertellen. Marc heeft het nog een half uur volgehouden maar toen was het over en uit. Geen klik met deze school. En wij, die na de info-avond een heel goed gevoel hadden, waren teleurgesteld. Hoe kan dat nou??? Zo'n goede info-avond en dan dit?

En dan de school waar de info-avond havo/vwo niet veel was. Wij twijfelden heel erg of we ons kind hier wel naar toe wilden laten gaan. De dag erna was nog een info-avond maar dan allen voor tto (tweetalig vwo). Omdat Marc deze opleiding toch wel graag wil gaan doen, hebben we hem meegenomen. Ik moet zeggen dat deze avond veel enthousiaster werd gebracht dan de avond ervoor. Wij stonden voor een raadsel. Maar Marc werd bevestigd in wat hij al dacht. Dit is het. De open dag was ook leuk. Ook hier was de gids een eerstejaars maar die kon Marc wel vertellen wat er allemaal gebeurde. En bij de afdeling tto zette hij ons netjes bij een leraar omdat het zijn richting niet was. Goede indruk op deze school. Natuurlijk hebben we op deze school ook dingen gezien die pas in hogere leerjaren aan de beurt komen, maar dat was minimaal. Geen lokalen vol scheikunde- en natuurkundeproeven. En al helemaal geen proeflessen in die vakken.
Uiteindelijk was Marc heel snel klaar met zijn keuze. De tweede school is het geworden. Hij gaat voor tto, maar mocht dat niet lukken dan gaat hij vrolijk naar havo/vwo. En wij? Wij zijn het met hem eens.
Maar allemaal zijn we vooral opgelucht omdat de keuze nu gemaakt is. Geen avonden meer van huis, zaterdagen weg en weer terug naar het normale leven.
Dat wil zeggen; zaterdag allemaal sporten en rennen tot het avond is en door de weeks drie dagen rennen naar en van de zwemles, korfbal en voetbal. En de overige dagen met de beentjes omhoog op de bank.

En niet vergeten; in maart volgt het definitieve advies. Dan zullen we weten of we de goede keuze hebben gemaakt voor de opleiding. Voor de school maakt het gelukkig niet meer uit. Marc gaat hoe dan ook naar het Farel.

Ach, uiteindelijk maakt het ook niet uit. Met al die richtingen wordt Marc later vast wel een goede politie-agent...!

Oke, het is al kerst geweest, maar ik heb eerder geen tijd gehad om de nieuwste versie van het kerstverhaal hier neer te zetten.

Het begon allemaal toen ik ons nieuwe kerststalletje onder de boom wilde zetten. Eentje van Little People. Lekker stevig (niet onnodig met mijn doerakken!) en toch mooi om te zien. En ik hoef niet bang te zijn dat het kapot gaat als ze eraan komen. Driedubbel functioneel. Maar oke, ik maak de doos open en Menno eigent zich het kerststalletje meteen toe. Hij heeft al meer van Little People dus dit kan er ook nog wel bij! Om de vrede op aarde te houden het maar even zo gelaten. Myrthe en Menno wilden er gelijk mee spelen en onder de boom kreeg ik het kerstverhaal in woord en beeld. Myrthe is natuurlijk de oudste en vind dat zij er het meeste van weet. "Mama kijk, dit zijn Jezus, Joves en Maria! Die daar was Jezus." Menno kan niet achterblijven en laat zijn kennis ook horen: "Ja, en toen kwamen de drie wijzers!" "Ja," zegt Myrthe, "die komen uit het Oosten."
Dan begint Myrthe het kerstverhaal te vertellen en te spelen. Het gaat haar redelijk goed af. De grote lijnen kloppen dus ik zit eigenlijk met trots te luisteren. Dan komen M&M tot de ontdekking dat er wel 3 wijzen zijn, maar geen herders... Maar geen probleem voor Menno. Hij heeft ook de Ark van Noach nog en in nog geen 10 tellen zijn Noach en zijn vrouw gebombardeerd tot herders... Ook een piloot

van het vliegtuig moet er aan geloven. Drie herders is genoeg want naast het stalletje slechts staan 1 os, 1 ezel en 1 schaap.

Dan gaat het verhaal weer verder. De wijzen zijn er, de herders, het kindje is geboren dus wat nu??? Myrthe weet het wel: "Daar was Jezus. In zijn kribbe bleef ie wel buiten. De engel kwam en zij: "Jullie zijn wat vergeten. De strooi en het eten!" Toen ontsnapten de dieren weg. De dieren gingen helemaal naar Gran Canaria..."

Het verhaal gaat verder, maar ik raak nu echt de draad kwijt. Wat moeten al die dieren in Gran Canaria??? Oke, we zijn er in de herfstvakantie geweest en het is er vast warmer dan in december in een stalletje maar waarom liepen ze eigenlijk weg? Maar Myrthe houdt vol en gaat stug verder.
Na een minuut of 5 is ze dan uiteindelijk bij het eind van het verhaal gekomen:
"En toen kwamen de boer en de boerin en die zeiden: "CHEESE!!!" en maakten een foto met Jezus erbij!"

Ja, en zo wordt een oud verhaal heel modern. Dat bleek trouwens ook een paar dagen later. Myrthe heeft van Sinterklaas een McDonalds gehad, hier thuis door Marc liefdevol omgedoopt tot de McMyrthe. En onder de kerstboom doet zo'n fastfoodrestaurant het ook goed. Ze had heel bijzondere klanten: Jozef, Maria en het kindje Jezus. En die smulden enorm van die hamburgers!!!

Gelukkig 2008!

Groetjes, Wendy

Het begon gisteravond. Ik zat op de bank tv te kijken (gebeurt zelden) en Eric zat achter zijn laptop. Opeens een hoog piepend geluid, alsof er iets vast liep. PIEIEIEIEIEP. Ik kijk Eric aan. "Wat doe jij nou???" vraag ik. "Dat wilde ik ook net aan jou vragen." was het antwoord. Even rondgekeken, niks te zien. Bij Snuffeltje, onze hamster, in het hok gekeken maar ook hier niks te zien. Snuf lag heerlijk in zijn huisje te ronken. We haalden onze schouders op en gingen verder met waar we mee bezig waren. Twee minuten later: PIEIEIEIEIEIEIEIEIEIEIEP!!!! We keken elkaar weer aan en schudden ons hoofd. Wij niet. Maar wat wel??? Nog maar eens rondgekeken. Maar we konden niet eens met zekerheid zeggen waar het geluid vandaan kwam dus waar moet je zoeken? We zaten nog niet: PIEIEIEIEIEP!!! Dus op handen en voeten door de kamer maar nog steeds niks te zien. PIEIEIEIEIEIEIEIEIEP!!! Ja, ho, we zaten nog niet! Zou een van de kinderen wakker zijn en ons in het ootje nemen? Marc is 11 en houdt wel van een geintje. Maar nog nooit zo'n rustige bovenverdieping gehad als die van ons gisteravond. Maar het had wel geholpen. Geen gepiep meer en we konden met een gerust hart naar bed. Het zal wel weer over gaan. Op het moment dat ik de kamer uit loop hoor ik het nog 1x; PIEIEIEIEIEIEIEIEIEIEIEIEIEIEIEIEIEP!!! Heel lang en indringend. En het komt uit de trapkast... Daar zit de installatie van de vloerverwarming en die is pas gerepareerd. Het zal toch niet... Snel de kastdeur open getrokken en de kast geinspecteerd. Gelukkig, de grond was nog droog en er was verder niks bijzonders te zien. Dan weet ik het ook niet meer, dus ik kon ook naar bed.

Vanochtend konden de kids lekker uitslapen. Ze hadden schoolontbijt en hoefden dus thuis niet te eten. Lekker makkelijk dus. Marc is het eerste klaar en gaat op zijn gemakje naar beneden. Daar eet hij voor het gemak even mijn boterham op (oeps, ik was het vergeten), maar daar gaat het nu even niet om. Hij staat in de kamer en ziet opeens iets onder de deur van de trapkast vandaan komen. Het is klein, grijs en beweegt raar maar toch snel. "Mama!" roept de schat, "Ik zie een muis. En hij zit nu onder de bank!". Oke, een muis. Dat kunnen wij wel aan. We hebben ze in een kooitje gehad dus los in de kamer kan ik wel hebben. Maar sinds wanneer gaat een muis onder een bank zitten???? Midden in een kamer en van alle kanten bereikbaar. Maar zoals je rare mensen hebt, zul je ook rare muizen hebben. En deze zat dus onder de bank.
Eric en ik dus naar beneden om de muis een vrij leven te gunnen. Als we de trap aflopen roept Marc: "Mam, hij zit nu in de gang, in de meterkast!" He! Dat kan dus niet. De ruimte onder de meterkast is zo klein dat daar, voor mijn gevoel, geen muis onderdoor kan. Ze hebben aan de grote van een oudhollands kwartje genoeg, maar toch.
En ook nog in de meterkast. Een beetje huisvrouw wéét wat er allemaal op de bodem van een meterkast te vinden is. Mijn meterkast is geen uitzondering. In mijn hoofd loop ik meteen alle kleine ruimtes in de meterkast na. Dat is dan fijn; via de leidingen kan Meneer Muis dus tot op de zolder komen. Onderin zit een extra gat gemaakt die uitkomt onder de gootsteen. Dat leek toen zo makkelijk omdat daar de snoertjes van de computer doorheen lopen. O, en als Meneer Muis tot de zolder komt, kan hij ook zo Menno's kamer in, de badkamer (kijk voor de gein eens waar je kleine gaatjes hebt in de slaapkamers!) en ga zo maar door. Kan hij ook nog naar de buren???? Geen idee. Maar we concentreren ons eerst op de meterkast. Daar is Meneer het laatst gesignaleerd, dus daar beginnen we de zoektocht. Met het idee dat het een hopeloos project wordt (sorry jongens, hij is weg. JAMMER!) pakken we wat zachte doeken (je zou het arme beest bezeren) en ruimen voorzichtig de vloer van de meterkast leeg. En dan opeens: PIEIEIEIEIEIEIEIEIEIEIEIEP!!! Dat was het geluid van gisteravond! Maar dat is toch geen muis??? We kijken elkaar aan en duiken op onze knietjes en loeren in de meterkast. Daar schiet wat naar het hoekje. In het donker zien we iets kleins zitten. Maar hij beweegt wel raar. Dat is toch geen muis??? Voorzichtig proberen we de doek er overheen te leggen. Jeetje, dat beest is snel! Hij kriebelt als hij over je handen loopt en loopt heel raar. Als een blinde kip loopt het in de rondte en continu naar het donkerste plekje. Rotbeest. Kom hier. We willen je pakken en buiten zetten!. Op het moment dat Eric zegt: "Ik heb hem!" zit onze hoop in bange dagen toe te kijken. Myrthe met opgetrokken knietjes op de trap (ja, je bent een meisje of je bent het niet), Marc in de kamer (ik ga naar school hoor!) en Menno dansend in de gang. Zoals een echte 4-jarige betaamt loopt hij heerlijk in de weg. Maar vaders roept te snel. Het beest schiet onder de doek vandaan, precies tussen mijn benen door. Dat is dus stilzitten en voorzichtig dat beestje pakken. Denk ik. Maar Meneer Beest loopt door, stuit daar op een dansende Menno en maakt rechtsomkeert... zo mijn broekspijp in! Ik kan uit eigen ervaring vertellen dat een onbekend kriebelbeest in je broekspijp geen feestje is. Uit mijn broekspijp dook het beest, zijn leven riskerend door om Menno heen te lopen, weer de trapkast in. Fijn. Nu konden we het dus wel schudden. Maar we hadden Meneer goed kunnen zien en kunnen nu uit vertellen dat het een MOL is. Een heel kleintje nog, dat wel. Johnny heeft schijnbaar gisteren de kans gezien om binnen te piepen. Waarom doet zo'n beest dat eigenlijk zonder geluid, terwijl hij 's avonds als een wezeloze zit te piepen???

Om een lang verhaal niet nog langer te maken en dierenvrienden onder ons gerust te stellen, Johnny is vanochtend uiteindelijk toch nog gevangen en weer in de voortuin losgelaten. Ik zal er niet bij vertellen hoe dat is gebeurt. Net zo min als ik zal vertellen dat hij er waarschijnlijk wel een aantal gekneusde Molleribben aan heeft over gehouden. Maar het goede nieuws voor Johnny is dat hij nog razendsnel bewoog....

Het is weer dinsdag, tijd voor een dagje Radio. Lekker vroeg beginnen en het eerste uur helemaal alleen. Een hoop LP's ingevoerd en uitgezocht (ja, die dingen bestaan echt nog en worden ook nog eens gebruikt!). Om half 10 komen de rest van de medewerkers binnen en is het gezelligheid troef. De quiz van Seniorennieuws levert ruim 50 telefoontjes op (met als hoogtepunt 5 bellers om 11.45 uur, als de lijsten net richting presentatie gaan!). Weinig foute oplossingen dit keer. Altijd leuk voor degene die de quiz gemaakt heeft. Paul of Wilma dus.

Tussendoor werden we nog getrakteerd op gebak door Henk, omdat hij jarig is geweest. Van harte Henk, nog vele jaren! De gebakjes waren heerlijk!!!

In de middag was het lekker rustig. Wat telefoontjes voor verzoekjes die Sylvia lekker bezig hielden. Ook is de donateur van de week door haar benaderd. Terwijl Ron zijn plaatjes draaide, waren Hetty en ik druk met invoeren van respectivelijk de CD's en de LP's. Ieder zijn werk,

Omdat er altijd wel iets leuks gebeurd, kwam er vandaag ook nog een leuk telefoontje binnen. Sylvia kreeg iemand aan de lijn die vroeg of Ron niet wat meer moderne muziek kon draaien. Het was wel erg veel oude muziek volgens de luisteraar. Gelukkig is daar in het tweede uur altijd wat aan te doen doordat de luisteraars dan altijd verzoekjes in kunnen dienen. Dat wilde deze luisteraar wel. Het liefst iets van BZN of ABBA...

Voor ouders met kinderen in groep 3 klinkt dit rijtje heel bekend. Het zijn de eerste woorden die onze koters (bij ons dus Myrthe) leren op de basisschool. Heel enthousiast worden de woordjes geleerd en geoefend. Bij IK werd dus het spiegeltje geknutseld (want hoe moet je IK anders uitbeelden???). Maan is vooral lezen en oefenen, geloof ik, want de knutseldoos bleef leeg. Woensdag werd het ROOS. En, heel erg leuk, kwamen de kinderen met een heuse roos naar huis. Helemaal te gek; de roos werd meteen in een vaasje op haar kamer gezet. Het kaartje eraan, met op de ene kant haar naam en op de andere kant het woord ROOS, werd natuurlijk meteen veilig gesteld. Een ROOS krijgt namelijk water en water... Nou, dat hoeft geen uitleg.

's Avonds op school was de informatieavond. Meteen maar gevraagd wat de volgende woordjes zouden zijn. Dat werd voor elke ouder heel beangstigend... VIS en SOK. Bij ROOS kregen ze dus een bloem mee. Maar wat nu??????

De vakantie is over. 6 Weken rust is voor mijn kinderen in ieder geval te veel. Al na de eerste week wilden ze weer terug. Maar het is ook zooo spannend. Menno in groep 1 met twee nieuwe juffen, Myrthe naar groep 3 waar 'het wonder' gebeurt en Marc naar groep 8. Alweer het laatste jaar voor hem. Ook heel spannend, want wat gaat hij volgend jaar doen??? Hij wil dolgraag tweetalig atheneum gaan doen, maar ik durf niet te zeggen of dat gaat. Hij kan heel veel als hij wil, maar de basisschool is (te) makkelijk voor hem. Hij hoeft niet veel te doen om toch goede cijfers te halen en daardoor is hij erg laks geworden. Jammer dat ik dat zeggen moet!!!

Maar we beginnen met Menno. De eerste dag was al meteen een feest. Nieuwe juf Denise valt heel goed in de smaak. Volgens Menno zegt ze alleen maar leuke dingen. Er komt een nieuw meisje in de klas en de juf heeft het er in de klas uitgebreid over gehad. Het enige wat Menno daar nog van weet is dat ze een rare naam heeft (ik kan hem niet onthouden, dus dat helpt ook niet echt) en Menno heeft daar heel erg om gelachen. Die naam kon niet waar zijn en hij is benieuwd hoe ze nu echt heet. Morgen weet hij het (en ik ook, hoop ik. Het enige dat ik me nog herinner is dat ik het geen vreemde naam vond... Tijd voor meer braintraining!).

Myrthe heeft het gigantisch naar haar zin. Helemaal zoals wij het verwacht hadden, want ze was erg aan groep 3 toe. Haar briefjes zijn door het hele huis te vinden. Wel heel erg fonetisch geschreven want ze kan natuurlijk nog niet echt schrijven. Het mooiste voorbeeld is het briefje dat ik vorige week onder mijn kussen vond: Mama ys d lievde. Yk vin hr liev. Dat moet vertaald worden als Mama is de liefste. Ik vind haar lief. Het is even wennen, haar schrijfstijl. Haar wordt hr (want, zegt Myrthe, H spreek je uit als Haa dus er hoeft aleen nog maar een R achter) en de i schrijft ze steevast als y. Net zoals je de y in haar naam als een i uitspreekt. Dat wordt nog een leuk klusje voor de juf! Maar er is in ieder geval een nieuwe schrijfster in de maak! We wachten met spanning op haar eerste boek...
De eerste schooldag was het meteen raak. Het eerste woordje is 'gescoord' (bah, ik vind dat nog steeds een uitdrukking van niks!). IK is geleerd en het bijbehorende spiegeltje heeft ze ondertussen gemaakt. Ja, knutselen vind ze heerlijk dus die had ze als een van de eersten af. 's Middags moest er ook al serieus gerekend worden; met de hele klas tellen van 0 naar 20 en terug. Myrthe heeft heel trots verteld dat de klas dat heel erg goed deed, volgens de juf. Ook moest er natuurlijk geschreven worden, want zo'n eerste dag moet je als juf van groep 3 alles uit de kast halen. De letter M was de eerste in het schrijfschrift. Helemaal enthousiast vertelde Myrthe dat ze 3 letters had geleerd. In de lucht omschreef ze iets dat met veel fantasie op een J zou kunnen lijken, de tweede letter was de R en de derde de M. Ik heb stiekem maar even in het schrijfschriftje gekeken want ik snapte er niet veel van. Wat bleek; de letter was opgedeeld in 3 stukken. Het eerst deel was het stokje van de M, het tweede deel het stokje met de eerst lus (oke, dat leek ook inderdaad op een R) en tot slot de hele M. En ze had het zo goed gedaan dat ze een stempel had gekregen van de juf. Juffrouw Ellen kan niet meer stuk bij ons meiske!
Ik vind het nog steeds een raar idee dat ze voor de kerstvakantie al kan lezen, maar dat herinner ik met nog van Marc (ja, dat wel...). Die las al voor Sinterklaas zijn eerste boekje. Ik ben benieuwd hoe deze dame dat gaat doen!

En dan Marc. Zijn naam is net al gevallen. Helemaal een puber van deze tijd. Gezellig, vrolijk en opgeruimd op school en thuis... Ach, alle moeders van een 11-jarige weet wat ik bedoel. Gelukkig gaat het over. Al weten we niet wanneer. Maar hij zit bij Meester Ton in de combinatieklas 7/8. Deze groep heeft in groep 5/6 ook al bij elkaar gezeten en ze keken er allemaal naar uit om dit jaar weer bij elkaar te zijn. De klas is dus gezellig! Altijd leuk in je laatste jaar op de basisschool. En meester Ton kon voor de vakantie al niet meer fout omdat hij het Computerschoolbord heeft. Rechtstreeks internet (google earth inbegrepen) op het schoolbord... Mooier kan het niet. En ook het laatste jaar een nieuw lokaal. Geeft iets van afwisseling.
Maar zijn eerste dagen waren ook zeer gezellig. Heel enthousiast kwam hij thuis. Natuurlijk het 'gewone' programma (eerste half uur lezen, rekenen, taal) maar ook al de woestijnen doorgenomen bij aardrijkskunde ik weet nu al dat ik dit jaar weer een hoop ga leren. Europa met de hoofdsteden is ook blijven hangen, dus er is nog hoop voor mij!). Ook moet hij dit jaar weer een agenda hebben. Ik hoop dat ze er meer mee doen dan vorig jaar want toen zijn ze eigenlijk niet verder gekomen dat het schrijven van hun naam... Ik heb het idee dat het wel goed komt, want toen hij vandaag thuis kwam had hij er al wat belangrijke dingen ingeschreven; de eerste twee studiedagen van de leerkrachten en dus extra vrije dagen voor hem! Als puber weet je tenslotte waar je prioriteiten liggen.
Marc moet nu ook al een onderwerp gaan verzinnen voor zijn eerste werkstuk. Dit jaar moeten ze 2 werkstukken maken en een spreekbeurt houden. Het eerste werkstuk mag nog in Word gemaakt worden maar de tweede moet een powerpointpresentatie worden. Ook de spreekbeurt moet met powerpoint. De laatste twee mogen ook gecombineerd worden, maar, zei Marc, ik denk dat ik dat maar niet doe, want dan krijg je meer punten! De wil is er dus al wel. Ik weet ondertussen maar al te goed hoeveel stress het aan het eind van de rit geeft... Marc is ondertussen wel al aan het verzinnen gegaan over zijn eerste werkstuk. Frankrijk moest het worden. Op zich een heel logisch vervolg op zijn vorige werkstukken (het heelal, de aarde, de Europese Unie) maar volgens mij wel weer een moeilijk onderwerp. De vorige werkstukken waren wel goed, gelukkig. De meester had vorig jaar gezegd dat hij weer wat geleerd had over de EU en dat is een compliment dat je zo in je zak kan steken!
Uiteindelijk is Marc nu aan het stoeien met een aantal andere onderwerpen. Met als belangrijkste idee wat het goed doet op een powerpointpresentatie. Zoals het er nu naar uitziet, zal zijn eerste werkstuk over de Romeinen gaan. Leuk zoekwerk en altijd leuke plaatjes erbij. Dan komt een moeilijk punt. Een van de powerpoints zal over het weer gaan, dat is wel zeker. Maar of dat een werkstuk wordt, of zijn spreekbeurt... Dat mag de toekomst uitwijzen. Het derde onderwerp is hij nog naar op zoek. Het moet van Marc in ieder geval iets zijn waar bewegende beelden en geluid bij kan. Dat is leuk bij een presentatie... Pffff, gelukkig wil hij het weer simpel houden! Maar hij heeft er in ieder geval zin in. En dat is nog steeds het belangrijkste.
O, en hij kreeg ook al te horen dat de cito's in januari zijn. En nog een in juni. Je kan het maar vast weten. Vogende week is het info-avond bij Marc en dan horen we meer. Ik ben razend nieuwsgierig!

Een ding weet ik in ieder geval zeker; voor het jaar om is kan Myrthe lezen en weet IK veel meer over de woestijnen van de wereld, de Romeinen en het weer! Ik verheug me er nu al op!

Het is een tijdje stil geweest met het de avonturen van Harreman & Co. Drukte was de grootste 'boosdoener'. Een andere oorzaak was de intrede van Hyves. Maar vanaf nu ga ik proberen om de blogs van Hyves ook hier neer te zetten.

Althans, dat hoopten we. Marc kwam op het lumineuze idee om zijn hele klas èn zijn korfbalteam een kaart te geven. Op zich niks mis mee, maar het moesten ook kaarten worden met een foto van zichzelf erop. Dat houdt dus in dat de foto aangepast en bewerkt moest worden, afgeprint, uitgesneden, de kaarten op maat maken, plakken èn beschrijven. Dat laatste deed hij gelukkig zelf, maar de rest mocht ik allemaal doen. Hij zei: ”Ach mama, zoveel zijn het er toch niet? Maar 32…!” Nee, knul, valt wel mee hoor. En toen Myrthe het hoorde wilde zij dat natuurlijk ook wel… Dus nog eens 21 kaarten erbij voor de kleuters… Het valt inderdaad wel mee.
En zo werd het gisteravond ook vanzelf weer 2.00 uur voordat de we naar bed konden.

Vandaag hadden we een redelijk rustig dagje. Myrthe en Marc lekker naar school en Menno was heerlijk aan het spelen. Eric was onverwachts vroeg thuis. Om 13.00 uur stond hij al voor de deur. Hij ging studeren en dat kwam goed uit. Marc ging bij vriend Nick spelen, Menno naar zijn bedje en Myrthe en ik gingen met Oma Vriend kerstinkopen doen en … een kerstboom kopen! Bij C&A kwamen we opa en oma Pet nog tegen die ook met de kerstinkopen bezig waren. Grote verrassing voor Myrthe. Ze was in eerste instantie zo in het oorbellenrek verdiept, dat ze opa niet achter zich zag staan. Maar de vreugde was groot toen ze hem zag.
Na een kletspraatje weer verder, want die boom moest ook nog gekocht worden. Het was dé reden voor Myrthe om mee te gaan. Zij mocht de kerstboom uitzoeken dit jaar!!! Nog snel wat winkels in en uit, zoals dat gaat als de dames boodschappen doen, en toen op weg naar de kerstboom.
De eerste die we zagen vond ik meteen mooi. Goede hoogte, niet te breed en aardig wat takken. Dus ik vroeg aan Myrthe wat ze er van vond. “Nee mama, die nemen we niet.” Was haar antwoord. “Maar waarom dan niet, meis?” Het was ten slotte toch een mooie boom, vonden oma en ik. “Nou mam, omdat jij hem hebt gevonden, en dat is niet goed. Dat moet ik doen!” Dus de boom kon weer terug op de stapel en Myrthe ging op zoek. Na een paar bomen te hebben gezien vond ze een hele mooie: dezelfde als die ik net daarvoor had gezien. “Kijk mama, dit is een mooie boom!” Geen probleem, dus. Die hebben we genomen. Morgenmiddag word hij thuisbezorgd. Dan nog even de versiering uit de garage halen en dan kunnen we hem vrijdag optuigen… De kinderen hebben er al zin in…

Hoera! Het gaat eindelijk weer een stukje beter met onze dame! Van het weekend heeft ze alle schade ingehaald die ze ooit had opgelopen, leek het. Eten voor 3, drinken voor 3 en heel goed slapen. In slaap vallen in haar bed wilde ze niet echt, maar als ze in ons bed lag, viel ze meteen in slaap. Dan hoefden we haar alleen maar over te leggen als wij gingen slapen en ging ze gewoon vrolijk verder waar ze gebleven was. De volgende ochtend wist ze nergens van. Ook haar humeur werd met de seconde beter. Van een chagrijnig moe meiske naar een heel vrolijk, uitgerust dametje. Het ging zo goed dat Marc, Myrthe en Menno zondag samen een spelletje Levensweg hebben gedaan. Dat wil zeggen, tot Myrthe en Menno er genoeg van kregen, omdat het te lang ging duren, maar toch. Heel leuk om te zien. En Vadertje Marc legt het allemaal goed uit aan zijn ‘kindjes’…

Ook hebben we de foto’s voor de kerstkaarten gemaakt. De kids in hun netste kleren en lachen maar. Ik moet zeggen dat ze er weer uitmuntend uitzagen, maar ik ben natuurlijk bevooroordeeld… De foto’s volgen nog, maar pas na zaterdag. Dan gaan we met opa en oma Vriend en oom Werner en tante Petra uit eten ter ere van de trouwdag van opa en oma (39 jaar alweer!). Dan krijgen ze ook hun feestkleren aan en oma mag nog niet weten hoe ze eruit zien. Daarom krijgt ze ook zaterdag haar kerstkaart pas. En gelukkig is oma niet nieuwsgierig…

Maandag weer met een goed humeur naar school. Helaas was Myrthe’s juf ziek maar juffrouw Denise, die er nu was, kende ze heel goed dus geen probleem. Marc had ’s middags bij zijn vriend Yerroll gespeeld en Myrthe en Menno hebben zich binnen vermaakt met bank-klimmen, de trein van Menno en ‘schaatsen’ rond de bank. Dat klimmen en schaatsen vind ik maar niks… Ik zie de hele tijd alles door de kamer vliegen. De bekers met drinken, kinderen, de vissen, en alles wat ze nog meer onderuit kunnen halen als ze zo wild doen. En natuurlijk de kerstkaarten die op de grote tafel lagen. Ook dit jaar is het weer een heel project geworden. Op zich niet zo moeilijk, maar omdat wij de gewoonte hebben om (te) laat te beginnen, word het weer nachtwerk. Maandag lagen de meeste losse onderdelen op tafel, klaar om in elkaar gezet te worden. En toen Myrthe en Menno zo door de kamer vlogen, zag ik alles al door elkaar en in de kreukels op de grond liggen… Na de nodige waarschuwingen besloot het stel om toch maar met de trein te gaan spelen en kon ik verder, in de hoop dat we die avond eindelijk weer op tijd naar bed konden. Helaas, het lukte niet. Het werd 2.00 uur voordat de laatste kaart in de enveloppe zat… Maar de klus was geklaard!!! Nu alleen nog naar het postkantoor en het zat er weer op voor dit jaar.

De rest van de week ging redelijk rustig. Woensdagmiddag weer de vriendenclub op visite en Myrthe was bij haar vriendje Gianni aan het spelen. ’s Avonds heeft ze lekker ‘getraind’ bij de korfbal. Op tijd weer naar bed en vandaag weer lekker naar school.
Myrthe heeft nog steeds last van diarree en daarom moest ze voor de zekerheid een luier aan. Dat vond ze eigenlijk niet leuk, maar het was de enige manier om het op school voor haar ook prettig te houden (en voor de juf…!). Gelukkig ging het allemaal goed.
Tussen de middag hebben ze lekker bij opa en oma Vriend gegeten. Eric en ik moesten naar de begrafenis van onze vriend en Radio collega Chris. Afgelopen vrijdag is hij toch nog onverwachts overleden. Er waren heel veel mensen op de begrafenis. Wat aangeeft dat hij toch een geliefd persoon was.

Om kwart over drie hebben we samen met Menno Marc en Myrthe uit school gehaald. Myrthe kwam met een bloedneus naar buiten. Ze heeft wel vaker spontane bloedneuzen, maar dit keer was ze een handje geholpen. Bij het klimrek had ze met een ander meisje ruzie gemaakt en dat meisje had haar een mep verkocht boven op haar neus! Gelukkig was alles snel gesust, maar omdat Myrthe ook nog eens verkouden is (kan er allemaal nog wel bij) bleef er steeds wat bloed uit haar neus komen. In de klas had een kindje het allemaal een tijdje aan zitten kijken, maar die vond het maar niks. En ja hoor, speciaal voor de juf, moest het kindje spugen! Wat een bloedneus allemaal niet teweeg kan brengen.
Maar Myrthe ziet overal een lichtpuntje in. Ook in de ruzie, want tegen de juffrouw had ze gezegd dat zij gewonnen had. En dat was raar, want het andere meisje had helemaal niks! Maar Myrthe was duidelijk: zij had niet terug geslagen! Daar kunnen we verder mee, meis!

Ook nog een lichtpuntje op deze rare dag. Ik heb de uitslag van Myrthe’s bloedonderzoek gekregen en alles was in orde. Op zich zijn we er blij mee, maar ergens had ik toch gehoopt dat ze iets zouden vinden, zodat we weten waar de slaapproblemen vandaan komen. Maar dit wordt ongetwijfeld vervolgd!

Zo, Sinterklaas is weer terug naar Spanje. Die spanning hebben we gehad en we hebben het geweten ook. De goedheiligman zette zondag al zijn pakjes voor de deur, en de kinderen waren niet te houden. Gelukkig had de Sint zijn pakjes ’s middags al bij ons afgeleverd, zodat de kinders er nog lekker mee konden spelen voor ze naar bed gingen. Ik moet zeggen dat Sint heel goed weet wat kinderen leuk vinden. Zo heeft Menno de rest van de dag met zijn nieuwe houten trein gespeeld en Myrthe met haar prinsessenspel en tekendoos. Marc heeft de kunsten van spyrograph geoefend en een hele tijd met Menno op de grond gelegen om de treinrails volgens de doos in elkaar te leggen. Helaas konden ome Werner en tante Petra niet blijven eten maar de opa’s en oma’s gelukkig wel. Na het eten heeft Marc met oma Jenga gedaan. Wat een succes. Toen zij klaar waren wilden de opa’s ook wel… En fanatiek, moet ik zeggen, want als iemand per ongeluk aan de tafel stootte, begonnen ze te protesteren… Pas op, kijk uit, dalijk valt ie om! We hoefden nog net niet op onze tenen te lopen.
De volgende dag kwam Sinterklaas op school. Alle kinderen stonden op het grote plein in afwachting van het Grote Gebeuren. Opeens kwamen er twee Zwarte Pieten met een kano aangevaren (achter de school ligt een slootje) en die riepen dat de Sint aan de voorkant kwam. Dus alle kinderen richting kleuterplein. Daar waren hele stukken van de straat afgezet waar de kinderen konden staan. En ja hoor, daar kwam hij! Op een sloep achter een auto! Hij had graag met de boot gekomen, maar die paste niet in de sloot en meer water was er niet in de buurt.
Gelukkig is alles nog goed gekomen en onder gezang van de kinderen is de baas naar binnen begeleidt.

Marc had zijn surprise gelukkig op tijd af. We kunnen nu wel vertellen wat het was. Bij de korfbal had hij een korfbalveld in elkaar gezet en voor op school een enorm legoblok. Gelukkig vielen alle cadeautjes in goede aarde. Ook Marc en Myrthe hadden leuke presentjes gekregen. ’s Middags waren ze vrij van school en al snel hadden we een huis vol vriendjes van Marc die ook wel mee wilden spelen. Heel gezellig. Helaas werd Myrthe weer niet lekker. Diarree dit keer. Heel verdrietig werd ze er van.
De volgende dag mocht ze dus bij opa en oma blijven, maar daar was ze het niet helemaal mee eens. ’s Middags wilde zo graag naar school dat er dikke tranen vloeiden. Na overleg met de juf mocht ze toch komen, gelukkig.

Myrthe is nog steeds ziek. Gisteren heeft ze heel veel gespuugd. Het begon al met opstaan. Ze liep meteen richting badkamer om te spugen, maar haalde de wc net niet… Dikke tranen, want ze vond het zó vies! En ze had natuurlijk ook niet al te veel in haar lijfje, maar alles kwam er weer uit. Na het spugen gaf Eric haar een glaasje water, maar ook dat kwam er direct weer uit. We hebben haar vervolgens lekker onder de douche gezet en daarna lekker een bedje op de bank. Met emmer binnen handbereik, natuurlijk. En dat was maar goed ook. Het denken aan eten was genoeg om haar maag te doen omkeren. Arme schat. Zo’n zielig hoopje mens! Ze heeft een tijd lekker op de bank gelegen met Menno als vaste begeleider. Samen naar een cd geluisterd met verhaaltjes over Sinterklaas en een beetje drinken in de buurt. Gelukkig was de koorts wel weg, dus toch iets positiefs. En ze had heel goed geslapen! Ook niet onbelangrijk voor ons meiske.
Marc heeft op school de verjaardag van juffrouw Marianne gevierd. De mok van Diddl vond ze heel erg leuk. Als ik Marc goed begrepen heb, heeft ze er een stuk of 3 gehad! Gelukkig wel allemaal verschillend. Ze hebben allemaal spelletjes gedaan en Marc had met bingo een pen gewonnen. Vrijdagmiddag maken ze de verjaardag af. Omdat ze ook nog moesten gymmen werd de verjaardag wel heel kort dus gaan ze vrijdag naar een film kijken. Welke is nog een verrassing.

Eric en ik hebben de laatste hand gelegd aan de eerste surprise voor bij de korfbal. Die is gelukkig af. Nu die andere nog…
Om half 12 was Myrthe het spugen ook zat en wilde ze wat drinken. In mum van tijd had ze een beker sap op en wilde ze een volgende. Gelukkig bleef het drinken erin zitten en ook een tweede beker ging goed. Eten wilde ze nog niet. Daarna zagen we haar met het uur opknappen. Ze wilde wel een snoepje (!) en misschien nog wel een tweede ook. ’s Middags kwam Marc’s vriend Nick ook spelen. De jongens vertrokken al snel naar boven om met de lego te gaan spelen. Ze zijn alleen maar beneden geweest om wat te drinken en te snoepen. Menno heeft een lekker tukje gedaan. Toen hij weer uit bed kwam, was Myrthe zo’n end opgeknapt dat ze samen heerlijk hebben zitten spelen. Natuurlijk met de hijskraan, maar ze hebben ook lekker getekend en achter de computer gezeten. ’s Avonds was Myrthe weer redelijk in oude doen. Ze wilde weer wat eten en is daarna op tijd naar bed vertrokken. Weer goed geslapen. Alsof ze in wil halen wat ze de laatste tijd heeft over geslagen.

Vandaag mocht ze ook nog thuis blijven. Vanochtend kon ze alleen niet uitslapen want er moest bloed geprikt worden. Helemaal vrolijk ging ze mee. We hadden haar ook precies verteld wat er ging gebeuren en ze vond het helemaal niet erg. Dat prikje wilde ze wel. Dat was ook nog zo in de wachtkamer en bij de prikdokter in de stoel vertelde ze het ook nog. Het ging ook allemaal heel erg goed, totdat de naald in haar arm ging! “Auw!!!!” riep ze en trok razendsnel haar arm weg. Naald er weer uit en Myrthe in een enorme huil- en gilbui… Er moest nog iemand aan te pas komen om haar arm vast te houden en ik had haar op schoot in een houdgreep. Maar het kostte wel heel veel moeite. Wat is die meid sterk als ze boos is!!! En wat een geluid kan ze produceren! We weten nu ook hoe lang het duurt voordat er vier (4!!!) buisjes gevuld zijn! Jeetje, dat duurt lang! Maar na afloop kreeg ze een plukje watten (donsjes noemde ze ze zelf) op haar arm en een stuk tape. Dat maakte het al een stuk minder. En ook nog een tekening van een prinses en een dapperheiddiploma. Toen was het leed geleden en droogde de traantjes zienderogen op. Eenmaal haar jas weer aan kreeg ze ook weer praatjes .Toen snel even bij oma koffie gedronken. Oma mocht de donsjes zien en mocht er zelfs een heuse Disney-pleister op plakken. Ze was helemaal trots op die arm met twee prikgaatjes. Dat het een blauwe plek wordt, neemt ze op de koop toe.
De rest van de ochtend heeft ze het rustig aan gedaan en lekker met Menno gespeeld. Dat kwam mooi uit, kon ik boven een beetje puin ruimen. ’s Middags eventjes naar school om te Luize-Pluizen. Iedereen mocht Myrthe’s arm zien en de geweldige pleister. Ze had praatjes voor 10 over wat er gebeurt was… Ze heeft het helemaal verteld en alle kleuters hingen aan haar lippen. Spannend zeg!!!
Om kwart over drie kwam haar vriendje Gianni spelen. Samen hebben ze op haar kamertje gespeeld en ook nog even beneden zitten kleuren. Ze kreeg ook weer een hoop praatjes.
Met eten heeft ze eindelijk haar bord weer leeg gegeten. Gelukkig maar, want aan Myrthe is goed te zien dat ze een paar dagen niet gegeten heeft. Ze is al niet dik, maar dan is ze in en in wit en heeft ze ingevallen wangetjes. Je zou zo een hulpactie voor haar op touw zetten!!!
Toen ze naar bed ging zei ze dat dat bloedprikken niet echt nodig was geweest. “Dat vond ik niet zo leuk, mama.” Nou meid, dat heb ik helemaal begrepen. Maar gelukkig is het gebeurd. Dinsdag de uitslag.
Morgen wordt het weer een spannende dag. Marc heeft een toets van Geobas (aardrijkskunde) en bij Menno komt Sinterklaas op de peuterspeelzaal. ’s Avonds komt de Sint op visite bij de korfbal. Mogen Marc en Myrthe bij hem kijken. Menno houden we nog lekker thuis. Volgend jaar is vroeg genoeg.

Zo, eindelijk wat tijd gevonden om weer wat te schrijven. Zoals verwacht was Menno zondag weer aardig opgeknapt. Hij heeft heerlijk met zijn hijskraan gespeeld. Myrthe was weer de hele dag een dame, met haar nieuwe setje. Alleen de bril (haar trots...) heeft het begeven. Met opzetten duwde ze de pootjes zover uit elkaar dat er eentje los schoot, en de ander afbrak. Helaas, maar het is niet anders. Misschien dat we er nog eentje vinden voor de kerst, of zo. Marc begint zijn stelten steeds leuker te vinden. Hij was amper beneden, of ze moesten al weer geprobeerd worden. Hij begint het steeds beter onder de knie te krijgen.

De kinderen hadden zondag uitgeroepen tot pyama-dag. Ze wilden lekker rustig aan doen, en daar hebben wij heerlijk aan mee gedaan. Lekker achter de computer gezeten en de homepage aangepast. Eerst ging het niet zo als ik wilde, maar uiteindelijk is het gelukt. Ik vind hem mooi geworden, en te merken aan de reacties, ben ik niet de enige. Gelukkig maar, want het heeft genoeg ellende gekregen om hem te krijgen zoals we hem hebben wilden. En, zoals meestal, was de simpelste manier het beste. Helaas kom je daar altijd pas achter als je al een paar uur aan het tobben bent...
marc en Myrthe hebben samen de surprises een eerste verfbeurt gegeven. Na nu blijkt de eerste van vele...

Ook maandag was een rustig dagje. Marc en Myrthe moesten naar school en Menno en ik hebben ons thuis vermaakt. Ik met de strijk en Menno weer met zijn hijskraan. Wat een succesnummer! Sinterklaas had niks beters voor hem uit kunnen zoeken. Ook nog even met Myrthe langs de huisarts, omdat ze weer problemen heeft met slapen. 's Ochtends is ze er niet uit te krijgen, en 's avonds niet met 6 paarden erin te slepen. Ze valt ook heel slecht in slaap. Soms slaapt ze om 22.00 uur nog niet! De dokter heeft haar helemaal bekeken, beluisterd en ondervraagt (voor zover dat met een 4-jarig dametje gaat). Behalve een paar opgezette kliertjes, die niets hoeven te betekenen, niks bijzonders gevonden. Ze eet goed, drinken kan beter, alleen slapen... ho maar. 's Middags als ze uit school komt, is ze zo moe, dat ze het liefst alleen maar op de bank zit. Omdat de dokter niks vond, besloten om bloed te laten prikken. Misschien een gebrek aan ijzer of vitamines. We hopen maar dat daar iets uit komt...
's Middags met opa Vriend en Menno op jacht geweest naar nieuwe verf om de surprises van Marc af te kunnen maken. Eentje wil niet worden zoals we hem hebben willen, maar die ander wordt wel heel erg leuk. Al zeggen we het zelf. Dus 's middags ook nog geverfd, toen Menno in bed lag. Hij moest eigenlijk slapen, maar spelen in bed was véél leuker. Via de babyfoon hoorde ik hem hele verhalen vertellen tegen alle knuffels die in zijn bed lagen. Hij vertelde ze met name hoe leuk auto's zijn en dat ze heel mooi over het randje van zijn bed konden rijden. Hij zal het ze ongetwijfeld ook hebben laten zien, want met die drie spijltjes uit zijn bed kan hij ze natuurlijk ook even pakken... Die spijltjes kunnen eruit, hoor. Die zaten met veren vast. Maar ja, het ledikantje is nu natuurlijk al bijna 10 jaar in gebruik en als een derde aan een toch al gammel spijltje trekt, sneuvelt er wel eens iets. Toen hebben we besloten om ze er alle drie maar uit te halen, om ongelukken te voorkomen. En het moet gezegd, Menno blijft 's avonds keurig in zijn bedje liggen. Gat of niet, dan is het tijd om te slapen. En ook 's middags, als hij een dutje moet doen, blijft hij netjes in zijn bed. Behalve als hij niet moe is... Dan liggen na een uur ook zo'n stuk of 10 auto's in zijn bed... De laatste keer had hij ook wat onderdelen van de weg in bed proberen aan te leggen. Maar dat is niet zo'n succes, bovenop de dekens!

Marc is na school door opa Vriend opgehaald om een nachtje te logeren. Dat doen ze elke week, en op toerbeurt mag er eentje blijven slapen. Normaal is dat op dinsdag (de vaste oppasdag van opa en oma, zodat ik vrijwilligerswerk kan doen bij Radio Ridderkerk) maar omdat hij dan moet trainen gaat het niet.
Myrthe en Menno vonden het prima dat hij uit logeren ging; hoefden ze de hijskraan maar met elkaar te delen en niet met z'n drieen!
Met eten was Myrthe niet in haar normale doen. Een balletje gehakt wilde ze wel, maar de witte bonen in tomatensaus (normaal toch wel favoriet) en aardappels hoefde ze echt niet. Ze was ook weer heel erg moe, dus om kwart voor zeven ging het duo al naar bed.
Toen wij naar bed gingen had Myrthe koorts en ook vandaag was dat nog zo. Ze werd pas om half 8 wakker en was echt zielig ziek. Eten hoefde ze niet, drinken met mate (als ze echt ziek is, is er bijna niks in te krijgen...). Gelukkig mocht ze bij oma ook een bedje op de bank, dus het leed werd al iets minder. Alleen jammer dat het bloed prikken nu niet door kon gaan. Maar dat gaan we donderdag proberen, als ze beter is. Ze had er wel zin in. Gisteravond riep ze het nog: "Hoera, ik krijg een prikje!" Of ze heeft de uitleg niet helemaal begrepen, of ze vindt het echt leuk.
Menno is 's middags naar de peuterspeelzaal geweest. Gelukkig was er weer iemand jarig en als extra bonus mocht hij het Zwarte Pietenpak aan! Zijn dag kon niet meer stuk!

Toen opa om half 5 de kinderen thuis kwam brengen, heeft Myrthe voor de deur nog even de auto ondergespuugd. Een erfenisje van haar moeder. Alleen dit korte-afstands-record heb ik nog nooit gehaald. Bij mij ligt de grens bij de Moerdijkbrug! Gelukkig was alleen haar jas erg vies en een spattertje op haar broek dus was het zo verholpen. Opa was blij dat hij geen stoffen bekleding in zijn auto had... Dus die was ook zo schoon.
Toch heeft Myrthe nog wel wat gegeten vanavond. Maar ze zal ook wel honger gehad hebben, want bij oma heeft ze niet meer op dan een bakje yoghurt en wat drinken. We aten macaroni di Mama, wat ze normaal heerlijk vindt. Nu wilde ze geen saus, maar kale macaroni. Geeft niks, het ging er redelijk in .
Marc is daarna gaan trainen en Myrthe en Menno hebben nog even lekker gespeeld. Mimi (koosnaampje van Myrthe. Zo noemde ze zichzelf toen ze klein was, omdat ze geen Myrthe kon zeggen) trok weer een beetje bij. De koorts werd minder en ze voelde zich weer goed genoeg om de baas te spelen over Menno en ruzie te maken om een boodschappenwagentje. Echt belangrijk, dus!
Ondanks dat ze vanmiddag bij oma een uurtje had geslapen, was ze erg moe en lag ze om even over 7 weer in bed. Marc was net terug van trainen en heeft haar nog een verhaaltje voorgelezen. Vervolgens heeft hij haar toegestopt, een kus gegeven en is ze lekker gaan slapen. Voor Marc heel belangrijk, want, zoals hij zelf zegt, als papa niet thuis is, mag hij papa zijn! Mwa... voorlezen en kusjes geven mag altijd, maar mama is de baas!
Menno is ook gelijk naar bed gegaan en Marc heeft (weer) zijn surprise geverfd. Het wordt een hopeloos ding, ben ik bang, want de verf dekt voor geen meter... Gelukkig hoeft het rampding pas maandag klaar te zijn. Misschien dat we helemaal overnieuw gaan beginnen, maar dat hangt ervan af hoe de verf er morgen uitziet. Ik heb in ieder geval nog niks tegen Marc gezegd, anders stopt hij meteen!
Nu ligt het grut heerlijk te slapen. Marc zijn juf is morgen jarig, dus dat wordt een feestdag. Dat vertelde hij 'even' om kwart over drie, dus snel nog een cadeautje geregeld. Eric is 's ochtends vrij en dat is dan weer feest voor Menno en Myrthe, want die mag nog een dagje thuis blijven.

Vandaag was het dan zo ver. Sinterklaas was bij papa op het werk. Om half 11 moesten we in Vianen zijn. Iedereen kon lekker uitslapen dus uitgerust gingen we op pad. Na alle verhalen van gisteren over de hoeveelheden sneeuw die gevallen waren (hier niet gezien hoor, alleen storm en regen!) zijn we vroeg weg gegaan. Onderweg wel sneeuw zien liggen, maar niet zoveel, dus we konden goed doorrijden. We waren dus op tijd in Vianen. Toen we naar binnen liepen kwamen we 2 Zwarte Pieten tegen. Heel leuk, maar onze kinders liepen er snel aan voorbij! Boven gekomen een leuk plekje uitgezocht en wat gedronken. Om half 11 mochten de kinderen hun klompen op gaan zoeken, die Eric eerder had meegenomen. Ze zouden staan op de afdeling waar hij altijd werkt... Dus wij al geintjes gemaakt dat er een briefje zou liggen met een nep-storing waar we dan heen zouden moeten om de klompen te vinden. Tenslotte zit Eric in de buitendienst... Gelukkig was dat niet zo en hadden ze het schoeisel op een plek gezet waar hij wel eens zit als hij in Vianen is. De klompen waren snel gevonden. Netjes naast elkaar op een bureau, gevuld met een koker met kruidnootjes en snoepjes erin. Feest op drie gezichtjes! Daarna nog een korte rondleiding gekregen van Eric over de afdeling en toen weer snel terug naar het bedrijfsrestaurant. De koters hebben nog even met wat ballonnen gespeeld, en de snoeptafel onveilig gemaakt, en daar kwamen de Pieten weer binnen. Die gingen wat spelletjes doen met de aanwezige kinderen. Als eerst zochten ze kinderen die goed konden bouwen. Een hoop vingers omhoog, natuurlijk, en Myrthe was een van de twee gelukkigen. Nadat de kinderen Zwarte Piet hadden leren tellen mochten ze beginnen. Wie de hoogste toren kon maken... Myrthe's tegenstander had al snel zijn dozen op elkaar gezet. Myrthe keek het even aan en begon ook. Ook haar toren was snel af, maar wel hoger dan de andere, omdat zij de dozen op de zijkant zette. Een wankele toren, maar hij bleef staan. Als beloning kregen ze een Pieten Spektakel Diploma. Daarna mochten de vingers omhoog voor de kinderen die goed konden dansen. Ook nu waren de vingertjes van de Harremannetjes weer in de lucht, maar werden ze niet uitgekozen. Na een hoop dansspektakel ging het dan echt gebeuren. Sinterklaas was in aantocht!!! Marc had de eer om vooraan te mogen staan om hem binnen te zingen. Microfoon onder zijn neus en zingen maar! Sinterklaas had een mooie stoel gekregen op een podium. Na een gezellig praatje heeft hij een paar kinderen bij zich geroepen. Toen Marc dacht dat wij even niet keken, stond hij heerlijk met Myrthe en Menno te kroelen. Later tilde hij Menno nog op, zodat hij het allemaal wat beter kon zien. Hij kon zo heerlijk 'vaderen' over zijn broer en zus...
Na 'dag Sinterklaasje' kwam voor de kinderen toch wel een heel belangrijk moment: de cadeautjes! Op leeftijd werden de kinderen afgeroepen zodat Menno al snel aan de beurt was. Hij kreeg een hele grote doos waar een mooie hijskraan in zat, met een graafmachine, poppetjes en verkeersborden erbij. Hij was enorm onder de indruk! Achterstevoren op zijn stoel gezeten heeft hij de rest van de tijd alleen maar naar die mooie doos gekeken en is het compleet aan hem voorbij gegaan wat de anderen kregen! Myrthe kreeg een hele mooie verkleedset, met een jasje, tasje, kroontje, schoentjes en sieraden. Helemaal besteed aan deze dame. Het is haar grootste hobby! Marc moest even nadenken over zijn cadeau: stelten! Ik vond het geweldig; alle jeugdherinneringen kwamen weer boven. Maar Marc was bang dat hij ze met zijn hoogtevrees niet durfde te gebruiken.
Na de cadeaux kregen we te horen dat we pas weg mochten als de snoeptafel leeg was... Feest voor de kinderen, natuurlijk. Er werd snoep ingeslagen en daarna moesten we weer op huis aan. Menno was zo onder de indruk dat hij in de auto al meteen in slaap viel. Maar dat kan ook komen omdat hij de afgelopen dagen 's middags zijn dutje heeft gemist... Thuis is hij meteen doorgegaan zijn mandje in, om er om half 5 pas weer uit te komen.

Myrthe heeft thuis meteen haar verkleedkleren aangedaan. De schoentjes waren glazen muiltjes, volgens Myrthe, en daar heeft ze een groot stuk van de middag op gelopen. Ook het jasje, kroontje, ketting en de bril (!) hadden haar belangstelling.
Marc heeft zijn stelten uitgepakt en toen hij zag hoe laag ze stonden, wilde hij het toch wel proberen. Eerst met hulp, maar al snel kon hij ook zonder hulp enkele stappen door de kamer maken. Nu vind hij ze fantastisch. Als we ze maar niet te hoog zetten...

's Middags zijn Eric en Marc naar de korfbal gegaan. Eric moest verslag doen en Marc heeft de wedstrijd bekeken. Helaas werd er verloren van Nieuwerkerk. Gelukkig was er ook goed nieuws voor Marc want zijn ploegje had 's ochtends met 6-1 gewonnen.
Ondertussen ben ik voor Marc vast wat voorwerk gaan doen voor zijn surprises. Ik zeg nog niet wat hij gaat maken, maar dat volgt zeker!

Toen Menno 's middags uit bed kwam, had hij koorts. Waarschijnlijk van het slaapgebrek van de afgelopen dagen, en het Sinterklaasgebeuren van 's ochtends. Hij heeft nog even lekker met zijn nieuwe hijskraan gespeeld en op de computer Boris en Bibi gedaan. Daarna kon je merken dat hij niet lekker in zijn vel zat, want hij ging met zijn speen en kroeldoek op de bank liggen. Gelukkig waren Eric en Marc bijtijds thuis en hebben we lekker poffertjes gegeten. Gezellig bij kaarslicht, wat Myrthe altijd graag wil. Menno geloofde het wel en at maar een muizenbeetje. Zeker voor zijn doen! Hij wilde nog wel even lekker onder de douche met Myrthe en mij, maar daarna weer snel zijn bedje in. Hij gloeide nogsteeds, en zelfs onder de warme douche stond hij te rillen. Ik wilde eigenlijk de douche wat minder warm maken, in verband met de koorts, maar daar was hij niet van gediend. 'Mama,' zei hij, 'dat is veels te koud, hoor!' dus de douche weer op de normale temperatuur gezet. Daarna nog lekker een verhaaltje van Vadertje Zeepaard en toen vlot zijn mandje weer in. Hij is nog even wakker geweest, maar toen hij beneden was, is hij op de bank weer als een os in slaap gevallen. Morgen maar hopen dat hij weer beter is. Meestal duurt het bij Menno maar een dagje en is hij daarna weer het mannetje.